Stuupke 8 - Heddedawir, donderdag 7 april 2016.

 

Jullie zullen het wel gemerkt hebben. Vorige week is er geen gewauwel verschenen op de site en op Facebook. Ik werd afgelopen donderdag aangesproken door mijn teamleden want ze hadden geen verhaaltje gezien. De reden was heel simpel en eenvoudig. Ik had geen zin. Toen ik vrijdagochtend aan mijn bureau zat en de laptop had geopend om aan een verhaaltje te gaan beginnen kwam er een zwart wolkje voorbij die zei “ jij hebt geen zin” En alsof de duvel er mee speelde, ik kreeg geen zin. Ik vermoedde dat iedereen dat toch wel kent van geen zin hebben. Je moet al zoveel doen in je leven. Werken koken, klussen, met anderen rekening houden,huishouden. Maar soms heb je gewoon helemaal geen zin. Ik ga dan bijvoorbeeld het klusje uitstellen. Eerst nog een kopje koffie pakken, nog even de mail checken, ik moet nog even dit doen en dan nog even dat. Maar in mijn hoofd waart nog steeds datgene rond wat ik echt zou moeten gaan doen. Ik keek er niet tegen op een stukje te gaan schrijven maar ik had gewoon geen zin. En wat doe je dan tegen dit soort geen-zin-situaties?

 

Ik ga er op uit en ga afleiding zoeken. Ik moet dan echt even weg van achter mijn lap-toppie. Ik dacht eraan om even te gaan fietsen, maar helaas de regen viel gestaag op de binnenplaats van onze woning. Effen lekker bankzaken doen was een andere optie. Ik heb daar uiteindelijk voor gekozen, vooral omdat ik daar redelijk goed in ben. Een paar uur later opende ik mijn ogen en keek eens om me heen. De regen was verdwenen. Maar het waaide ineens hard. Toch geen goed idee om te gaan fietsen. Dan maar weer achter die laptop om wat te gaan schrijven over de dartsavond in de Genderbeemd. We hadden verloren van een eredivisionist maar waren toch door naar de finaleronde van de KDO-beker. Maar ook dat kwam er niet van.

 

Toen heb ik het aller slechtste besluit genomen die je maar kunt indenken. Ik had er eigenlijk al spijt van toen ik het had gezegd. Ik zei tegen mijn vrouw “ wat wil je gaan doen”. Wat is dat stom. Dan heb je jezelf al helemaal overgegeven aan een ander. “ Nou” zei mijn vrouw “mijn bril is klaar en dan kunnen we die wel even gaan ophalen in de stad”. Ik weet dan meteen dat er een vierdaagse wandeling door de stad aan vast zit en dat de hele middag voor mij naar de Gallemiezen is. Ik wilde natuurlijk mij niet laten kennen en wij in de auto naar de stad.  Daar kwam ik het eeuwige parkeerprobleem tegen en dat terwijl we vijf minuten van de stad afwonen dus het was makkelijk op de fiets te doen. Doch luiheid is my second name…. Gemakzuchtig eerder, maar dat mag de pret niet drukken. “Wacht jij even in de auto, dan loop ik vlug even naar de opticien, is zo gebeurt” sprak vrouwlief. Ik wachtte netjes in de auto op vrouwlief en tien minuten later stapte ze weer in met een nieuwe leesbril. “ Heb je nog even zin om mee te gaan naar de Xenos en de Voordeelshop moet ik ook nog even binnenwippen. Dan kunnen we daarna even een kopje koffie drinken bij de HEMA” commandeerde mijn vrouw met de allerliefste blik op aarde naar mij gericht. Oh, mijn god, dacht ik bij mezelf. Ik wilde geen spelbreker zijn, maar vroeg wel even zakelijk wat ze dan nog allemaal nodig had. “Nou een spuitbus voor op het toilet, jouw cappuccino pads zijn op voor de Senseo en die wil je toch niet missen vanavond” zei mijn schatje tegen me. Ho maar, zei ik, ze had het helemaal gepland en ik had het kunnen weten. Dit zou een lange middag gaan worden. Ik zal nog maar even wat geld gaan pinnen, zei ik tegen mijn vrouw.

 

Na enige tijd belandden we in de HEMA en ik genoot na een stevige dagmars door de stad van een overheerlijk kopje Wiener Melange met een stukje appelgebak.  Ik zei tegen haar dat ik na de versnaperingen naar huis wilde omdat ik mijn wandelschoenen thuis had gelaten en ik nu wel lang genoeg in de stad was geweest. “Je weet toch dat ik nog een koordje voor aan de bril wil hebben en die verkopen ze bij de Xenos” liet ze me lachend weten. Ik wilde met haar echt niet meer door de stad naar de Xenos dus ik zei tegen haar dat ze de koordjes niet verkochten bij die winkel. ''Oh, dat wist ik niet,” zei mijn vrouw “maar als jij vast naar de auto loopt ga ik voor de zekerheid nog maar even langs de opticien, die verkoopt ze op zeker.” En weg was ze weer, mijn shoptornado. Ik liep in de richting van de parkeergarage en liep daar wat verveeld tussen het serieus winkelend publiek, zie ik daar mijn vrouw aankomen, met koordje voor haar bril.

 

Mijn voeten voelden ondertussen aan als twee dekschuiten die niet meer op eigen kracht door het water konden varen. Ik zei tegen mijn vrouw ''Ga je nou echt mee naar huis, ik ben het nou zat!”  En vrouwtje zag dat het serieus gemeend was en knikte tevreden. Zij had haar bril, een koordje, een spuitbus en de Cappuccino pads. Op naar huis, eindelijk. Mijn vrouw bedankte mij voor de fijne middag en ik liet me verrassen met een flinke pakkerd van haar op mijn bolle wangen.

Thuis aangekomen plofte ik neer in mijn stoel achter mijn bureau. Was ik nou maar gewoon aan het stukje begonnen voor de Heddedawirmennekes.  Dat is ook de reden dat ik vanmiddag besloten heb direct een stukje te gaan schrijven over de wedstrijd van donderdag tegen ’t Stuupke. Ik moest er niet aan denken dat ik weer zo een geniaal idee zou krijgen om met mijn vrouw naar de stad te gaan.

 

Er is niet veel terecht gekomen van het verslag. Dat is ook niet nodig. Het was gewoon een fijne avond en we hebben heerlijk een aantal biertjes verorberd. Remco miste drie keer een negendarter en Rik gooit twee keer een 180 bij het ingooien. En oh ja, we hebben verloren met 8-2.  We hebben gesproken over de nieuwe dartspolo’s en we zijn eruit. Op de foto kun je zien hoe ons nieuwe logo eruit komt te zien.

 

Houwdoe en tot volgende week.

Terug naar Archief