Zuukzes - Heddedawir,  donderdag 21 april 2016     

 

Ik was even het verhaaltje terug aan het lezen wat ik had geschreven bij onze thuis wedstrijd tegen Zuukzes. In het verslag stond precies omschreven wat zich ook deze avond af zou gaan spelen. Het was een leuk en aardig team, ze drinken geen druppel alcohol en ze straalde een kampioenschap uit. En dat gebeurde ook deze avond. Een leuk team, geen druppel alcohol en ze werden gewoon kampioen.  De rest van het vorige verslag van de wedstrijd tegen Zuukzes was een zeer korte en ik denk dat ik toen toe was aan de winterstop. Tot zover de terugblik. Wat belangrijker is natuurlijk wat er zich op de laatste speeldag van de dartscompetitie heeft afgespeeld.

 

Toen Remco en ik aan kwamen rijden bij de Barrierweg zagen we een laag op de grond hangend automobiel aan komen sjezen. Het was de ons bekende Nissan Micra, de kleine Japanse speeldoos uit de Kets werd door de pijlensmijters van Heddedawir getest op een stabiele wegligging, de comfortzone, rijgedrag en benzineverbruik. De kleine zuinige Japanner met lage onderhoudskosten, handgeschakelde vijfbak, stuurbekrachtiging en 75 pk 1.3 benzinemotor werd vanaf de Barrierweg zowat uit stand ingeparkeerd in een zijstraatje. En daar stond het groene kleine gifkikkertje te stralen. Niet omdat hij zo mooi gewassen was maar omdat hij de kolossen van Heddedawir uit haar buik perste. Hij had zijn taak had volbracht door 480 kilogram schoon aan de haak af te leveren. De Nissan Micra was trots op zichzelf maar zag er nu al weer tegenop om een paar uur later weer die enorme last te moeten gaan vervoeren. Het is een geweldig werkpaardje die ook mij eens uit een vervelende situatie had geholpen.

 

We begroeten elkaar en nadat we de nodige handjes hadden geschud liepen we naar het dartsparadijs aan de Barrierweg. Het is een typisch café waar we in het verleden wel eens zijn teruggeroepen omdat we na een hele finaledag darten en biertjes drinken een bedrag van 5 euro te weinig zouden hebben afgerekend. We hadden daarom afgesproken dat we al onze consumpties direct zouden betalen. Bij het openen van de deur kwam direct de sfeer van de jaren 70 naar je toegewaaid. Ik zag een ouderwets ingericht café met een schaarse verlichting en veel donkerbruin hout in de inrichting. Een deur scheidt de dartszaal van het cafégedeelte. Het café wordt gedreven door Henk en zijn vrouw. Nadat we plaats hadden genomen aan een tafeltje werd de airconditioner ingesteld door “ik hoor het wel”. De airco deed zijn werk zeer prima echter stond ingesteld op 26 graden en verwarmen. Sandra stapte even naar “ ik hoor het wel” en toen werd alles geregeld en werd het lekker koel. We hebben daar niet lang van genoten want we werden vriendelijk verzocht elders in het zaaltje te gaan zitten, omdat er drie wedstrijden werden gegooid en wij dan in de weg zouden zitten. Het zal wel.

 

Terwijl we aan het darten waren ging het door me heen dat dit alweer de laatste wedstrijd van het seizoen was. Wat is het weer snel gegaan. Ik heb het idee dat de laatste tijd alles in een stroomversnelling aan mij voorbij trekt. De tijd verglijdt steeds sneller, maar houdt nooit op. Denk aan een zandloper: de korrels schuren elkaar steeds gladder tot ze ten slotte bijna wrijvingsloos van het ene in het andere glas vloeien. Hoe ouder de zandloper is, hoe sneller hij loopt. Toch is de duur van een uur vandaag net zo lang als de duur van eenzelfde uur gisteren. Ik denk dat er maar niet te lang over moet nadenken en gewoon door moet gaan naar het volgende project en dat is het Heddedaweekendjewir in Overloon. Ik kijk er nu al naar uit. Ik denk dan aan al die leuke dingen die we samen hebben meegemaakt in al de weekendjes weg.

 

Iedereen bedankt voor het dartsjaar dat we hebben gehad en dat we een leuk weekend gaan hebben. Ik heb in ieder geval wat foto’s uit de oude doos gevonden van wat de weekendjes op hebben geleverd.

Terug naar Archief